ผู้เขียนได้รับคำแนะนำจากอาจารย์วนิดา พึ่งสุนทร ศิลปินแห่งชาติ ให้ไปศึกษาและเก็บข้อมูลพรึงแนวนอนที่มัสยิดอาโห จังหวัดปัตตานี ปกติจะพบการวางพรึงในแนวตั้ง การพบพรึงแนวนอนนี้จึงเป็นเรื่องที่ชวนพินิจพิเคราะห์ยิ่งนัก นอกเหนือจากเหตุผลที่ว่าเหตุใดจึงวางพรึงในแนวนอน ผู้เขียนพบรอยต่อปากไม้แบบเดือยคุดที่น่าสนใจไม่น้อยไปกว่ากัน ที่ว่าน่าสนใจมิใช่การพบเดือยคุดแต่เป็นการประกอบเดือยคุดโดยใช้ไม้ขัดเป็นตัวเบ่งให้รอยต่ออัดแน่นไม่คลายออกจากกัน แต่ไม้ขัดนั้นกลับเสียบลงในแนวตั้งทะลุผ่านรูร่องที่บากไว้แสดงให้เห็นว่าลักษณะของเดือยขัดไม่ใช้ไม้ที่ผ่าเป็นแท่งสี่เหลี่ยมตามรูปและขนาดรูเท่านั้น แต่มีลักษณะเป็นรูปลิ่ม ส่วนปลายข้างหนึ่งเล็กกว่ารูร่องเล็กน้อยและปลายอีกข้างหนึ่งซึ่งอยู่ด้านบนจะใหญ่กว่าขนาดรูร่อง เมื่อตอดลิ่มไม้ขัดนี้ลงไปจะค่อยค่อยเบ่งรอยต่อตามลำดับของหน้าตัดให้แน่นขึ้นและไม่ทำให้ไม้ขัดนี้หลุดหล่นผ่านรูร่องลงไปได้ง่าย