บานประตูหน้าต่างไม้ในงานสถาปัตยกรรมไทย/พื้นถิ่นใช้แกนไม้เป็นอุปกรณ์เพื่อการหมุนเปิดปิด บานประตูหน้าต่างเรือนไทยที่บานไม้หนาและหนักมากนักใช้วิธีร้อยแกนหมุนเวียบในรูร่องทะลุผ่านธรณีบน/ล่าง แต่บานประตูหน้าต่างโบสถ์วิหารบานขนาดใหญ่ หนา และ หนัก ธรณีบนล่างจึงต้องมีขนาดใหญ่ขึ้นและอาจมีเบ้าโลหะช่วยประคอง
เนื่องจากน้ำหนักของบานและพฤติกรรมการใช้งานจึงมักพบความเสียหายที่เกิดบริเวณแกนหมุนโดยเกิดการปริแตกฉีกตามแนวเสี้ยนทั้งนี้เนื่องจากน้ำหนักบาน และ การสึกกร่อนของแกนหมุนภายในเบ้าที่ธรณีล่างที่รับแรงจากน้ำหนักบาน แรงจากการเปิดปิดใช้งาน และ อาจมีน้ำเข้าไปขังอยู่ภายในเบ้า การซ่อมแกนหมุนนี้พบการซ่อมโดยการตัดต่อไม้แกนหมุนใหม่โดยที่รอยต่อส่วนบนนั้นทำระนาบเพล่เอียงเพื่อช่วยให้ชิ้นไม้ใหม่และบานไม่หลุดออกจากกันโดยง่าย มุมเพล่เอียงนี้สำคัญหากเพล่เอียงมาก มุมแหลมที่ระนาบเพล่เอียงนั้นจะทำให้เกิดความเสี่ยงที่ไม้อาจปริแตกตามแนวเสี้ยนที่มุมแหลมนั้น จึงพึงระมัดระวังไม่ให้เกิดมุมแหลมมากจากการทำระนาบรอยต่อเพล่เอียง ในหลายกรณีพบการใช้โลหะประคองส่วนปริแตกหรือส่วนที่ซ่อมตัดต่อแกนหมุนใหม่รัดไว้ด้วย